Ég er alveg ferleg. Í hvert einasta eina skipti sem ég les
Morgunblaðið þá lofa ég sjálfri mér að lesa ekki
minningargreinarnar. Ég get bara ekki gert sjálfri mér það,
spáið í sjálfselskunni. Ástæðan er einföld: ég bara græt yfir
þeim. Sit við eldhúsborðið með rauð augu og hor út á
kinn. Græt yfir unga manninum sem dó vegna eiturlyfja eða
ömmunni sem bakaði alltaf bestu pönnukökurnar. Núna seinast
var það lítill strákur, eitthvað um tveggja ára sem var bráðkvaddur
og hann dó í örmum foreldra sinna. Mamma hans söng þá fyrir
hann ljóð eftir Halldór Laxness um leið og hann kvaddi
heiminn. Ég náði varla andanum það var svo sorglegt.
Lífið er samt svo óþæginlega fyrirsjáanlegt. Þá meina ég á
þann hátt að sama hvað þá deyjum við öll. Sá dagur sem
manneskan sem les alltaf minningargreinarnar mun ekki
lesa þær, er sá dagur sem myndin af henni sjálfri prýðir
síður Moggans.
Mér finnst samt einkennandi þegar maður les þessar
minningargreinar hvað allir eru alltaf góðar persónur.
Afhverju er aldrei sagt um neinn... Sigurður, þú varst
ömurlegur ég gjörsamlega þoldi þig ekki og ég er ógeðslega
fegin að þú ert loksins dauður! Ég meina afhverju getum
við alltaf sagt fólki hvað það er glatað á meðan það er lifandi en
svo þegar fólk deyr þá er eins og lífið hafi rétt í þessu drepið
seinustu rósina með því að gleyma að vökva hana. Þúst wtf?
Það sem ég er að segja eða the bottom line eins og pabbi hennar
Söru orðar það, er að afhverju erum við svona vond hvort við
annað? Við ættum frekar að segja náunganum hvað hann er
æðislegur á meðan hann heyrir það og skrifa síðan svona
minningargreinar þar sem við látum allt flakka, það sem fór í
taugarnar á okkur þegar manneskjan er dáin og getur hvort eð er
ekki lesið þetta. Það er svona win - win.
Ég var að koma úr Fiskiveislu S-listans sem heppnaðist
þetta líka vel. Mætingin frábær og framar öllum vonum og
stemmingin gríðarleg. Þetta var nánast eins og 17, júní ef
ekki betra.
Ég er svo spennt yfir þessum kosningum. Fríða flokksystir
mín kom með svo frábæran punkt í dag sem ég er alveg heilluð upp úr
skónum af. Hann er svona: Ef þeir sem hafa setið í
meirihluta undanfarin 4 ár, koma með stefnuskrá sem inniheldur
alls kyns loforð um að þetta og hitt verði gert og að þeir
vilja sjá breytingu á hinu og þessu. Af hverju eru þeir þá
ekki BÚNIR að gera það? Þeir hafa haft 4 ár til þess! 4
ár! Og meira segja í tilfelli Sandgerðis 16 ár. Þetta
þarf samt engan veginn að endurspegla skoðanir flokks mín og þetta
er ekkert skítkast, því ég fyrirlít svoleiðis og vil ekki sjá slíkt
í kosningabaráttu. Verum frekar jákvæð og málefnaleg.
Alla vegana svo að ég haldi áfram. Hvernig getur flokkur
leyft sér að tala eins og hann hafi verið í minnihluta?
Ef þú kæri lesandi ert Sandgerðingur, eða nei í rauninni skiptir
ekki máli hvað þú ert, og þú vilt breytingar, hugsaðu þig þá
vandlega um hvar þú setur x-ið þitt. Þetta skiptir máli,
þetta eru peningarnir okkar allra sem verið er að tala um og
hvernig á að ráðstafa þeim og það kemur okkur við.
Að lokum vil ég hvetja alla til þess að nýta sér kosningarétt
sinn, þó ekki nema til að skila auðu. Þetta er réttur sem var
barist fyrir með svita og tárum, ég veit ekki með blóðið sko, og
við eigum að nýta okkur þennan rétt!